Hoi Allemaal,

Eindelijk weer 's een berichtje over Jelle, dit maal geschreven door mij (Astrid) en dit maal zonder foto's. We hebben er in het begin zo veel gemaakt dat ze allemaal op elkaar begonnen te lijken  We zijn dus maar even gestopt met het maken van foto's.

Jelle is inmiddels 4 maanden oud en zo'n 4,5 week bij ons. En het wordt nog steeds iedere dag leuker. Hij gaat steeds meer spelen, ook in z'n kooi. Daar zijn we wel blij om, want tot voor kort zat ie in z'n touwring als we weggingen en zat ie er nog steeds als we terugkwamen. Nu is ie 's ochtends als ik weg ga al in de weer in de touwentros met leuke houten klosjes die je leuk kunt slopen. Ook de krant lezen (oftewel verscheuren) die onder de houtsnippers ligt vindt ie een erg leuke bezigheid. Ondanks het speelgoed dat we voor 'm gekocht hebben is zijn favoriete top 3 toch wel:

1. houten wasknijpers (zonder veertje uiteraard

2. plastig flessendoppen

3. pennen (tuurlijk zonder vulling)

Een prop papier of stuk karton doet het natuurlijk ook erg goed.

Hij heeft inmiddels ook ontdekt dat ie door te fladderen van banken en stoelen en zo kan springen zonder te hard neer te komen. Zo af en toe fladdert ie ook zomaar z'n kooi uit, op de salontafel. Met alle gevolgen van dien: kopjes die omvallen, papier dat alle kanten opvliegt, de afstandsbediening die op de grond klettert, enz.

Verder is ie voor weinig dingen bang. Gisteren heeft ie op de hoedenplank in de auto gezeten en dan zit ie vrolijk rond te kijken wat er allemaal te zien is. Tussendoor poetst hij zichzelf zo af en toe even. Dat is toch een teken dat ie volkomen op z'n gemak is. Schattig hoor.

Wat wij nog wel lastig vinden is hoe we hem nou ècht wat kunnen leren en met 'm kunnen spelen. Hij zit graag bij ons, maar spelen met ons vindt ie niet zo interessant. Misschien is ie daar ook nog wel te jong voor. Geen idee. Misschien kan iemand ons daar advies over geven.

Praten doet ie ook nog niet, maar hij geeft wel de prachtigste fluitconcerten weg. We hebben ook geen idee vanaf hou oud hij zou kunnen gaan praten. We blijven stug volhouden met de hele dag maar 'hallo' te roepen tegen 'm. Kwestie van geduld denk ik.

Het enige dat ons wat zorgen baart is dat ie zo weinig eet. En vooral pellets vindt meneer niet echt geweldig. Nog even de kweker geraadpleegd en die heeft ons gerustgesteld dat als ie op z'n gewicht blijft hij blijkbaar toch genoeg binnenkrijgt. Zaad vindt ie wel lekker, maar als we 'm alleen pellets geven is ie in staat om de hele dag niet te eten. 's Avonds voeren we 'm nog bij met pap. Maar waarschijnlijk maken we zorgen om niets en komt het allemaal vanzelf goed. Dat heb je dan zo met je eerste papegaai, bang om iets verkeerd te doen waardoor het niet goed zou gaan met 'm.

Nou, dat was het weer even voor nu. Zijn jullie weer helemaal op de hoogte van de ontwikkelingen op Jelle-gebied.

Groetjes van Bert en Astrid en een dikke knuffel van Jelle (die al lekker aan het slapen is nu)