Eindelijk mocht ik dan mijn Nina halen. Ze moest nog wel met de hand grootgebracht worden, maar dat was geen probleem en ik was er helemaal klaar voor.

Op de terug weg in de auto zag ik al dat ze behoorlijk aan het hijgen was. Dat kon natuurlijk door de stress komen, dus ik maakte me er niet direct zorgen over.

Eenmaal thuis hijgde ze nog steeds, en het ging maar niet beter. Uiteindelijk heb ik toch de kweker maar gebeld. Hij raadde me aan om het nog even aan te zien en anders zou hij lang moeten komen.

Ik heb Nina in haar bakje gedaan, en haar verder met rust gelaten, maar het hijgen bleef.

Nog een keer contact gehad met de kweker. Die zei dat ik haar wat water moest geven dus dat heb ik gedaan.

Een uur daarna hijgde ze nog steeds. Snavel een eind open en heel onrustig ademen. Het leek me echt niet goed.

Nog een uur daarna was ze dood.........................

Ik heb meteen de kweker weer gebeld, en die vond het verrekte sneu zoals hij zij, maar hij kon niks voor me doen.

Daar zit je dan, met een dode vogel en het gevoel dat je enorm opgelicht bent. Hoezo hij kon niks doen?

Ik had smiddags om 2 uur een vogel bij hem gehaald en om 7 uur in de avond was ze dood. Dat kon toch echt niet mijn eigen schuld zijn.

Natuurlijk kan ik dingen verkeerd doen, maar dan word je daar  een paar dagen later op afgerekend, en niet binnen een paar uur. Bovendien wist ik heel zeker dat ik helemaal niks verkeerd had gedaan.

De kweker bood me aan om een nieuwe vogel bij hem te kopen, en dan kreeg ik 100 euro korting, omdat het zo sneu was..........

Ik zat er helemaal doorheen dus ik heb de telefoon aan mijn man gegeven.

Om een lang verhaal kort te maken, we kregen ons gelijk  niet en dus bleef ik zitten met een enorme kater en een dood vogeltje.

We laten het er niet ij zitten natuurlijk. Ik heb hem laten weten dat ie twee weken de tijd heeft om tot een passende oplossing te komen, en anders maak ik er absoluut werk van.

We weten dat we in ons recht staan.

Feit bleef natuurlijk wel dat ik nog steeds geen gaaitje had, en ik had er zo naar toe geleefd en me er zo opverheugd.

Mijn dochters vonden dat zo vreselijk sneu dat ze de koppies bij elkaar hebben gestoken en samen hebben ze er voor gezorgd dat ik toch een andere gaai kon kopen.

Het is ook niet niks om even zo'n bedrag neer te tellen, en ik had lang voor Nina gespaard dus mijn centjes waren gewoon op.

Nu heb ik dan niet een Nina, maar een Didi. Ze is nog jong, eet wel zelfstandig, en de verkoper heeft me een schriftelijke garantie gegeven omdat hij het zo vreselijk sneu voor me vond dat Nina zo snel overleed. Hij begreep mijn angst heel goed.

Ik zal een paar foto's van Didi in mijn album zetten. Kunnen jullie zien hoe mooi ze is. Ben heel blij met haar, maar de kater van Nina blijft nog wel even hangen denk ik..........