|
donderdag 10 september
Ik ben eigenlijk best wel in mijn nopjes met onze kleine Polly.
En dus, ben ik behoorlijk lief voor hem... meestal toch.
Maar, wil ik heel eerlijk zijn, ... en dat wil ik zijn, want anders gaat de relatie tussen jou en mij de verkeerde kant uit en dat wil ik beslist vermijden, ...moet ik toegeven dat ik het soms wel een klein beetje bont maak, hier.
Niet met mijn baasje, hoor!
Begrijp me niet verkeerd.
Nee, mijn gedrag ten opzichte van Polly laat soms wat te wensen over.
Ja, ik weet het.
Het mag niet.
Ook wil ik het helemaal niet vergoeilijken, maar het is soms sterker als mezelf.
Nou mag je toch ook niet vergeten dat ik hier toch wel eerst was.
Je zal me beslist dit vrij zwak argument verwijten...
Dat mag... zal ik je niet ten kwade duiden.
Wees gerust.
Je kent me, ik ben best wel voor rede vatbaar.
Maar, af en toe, kan ik het niet laten om Polly een hakje te zetten.
Ten eerste, is hij nogal klein uitgevallen.
Ja, ik weet het... kan hij niks aan doen.
Maar toch, hoe zal ik het zeggen... hij dwingt weinig ontzag af.
Is dat aardig genoeg geformuleerd?
Fijn zo, ... dat stelt me al wat gerust.
Wat ik zoal doe met ons Polly, zal je je zeker en vast afvragen...
Wel... ik zal het je even uitleggen.
Wanneer we beiden uit de kooi mogen, hetzij bij het baasje of bij de zeerob, dat maakt niet uit,... dan gaan we meestal direct op ons doel af. Genieten dus.
Meestal wordt ons Polly eerst uit de kooi gepakt en op de vinger gezet.
Geen probleem, dat doet die uiterst gewillig.
Intussen laten ze me op mijn gemakje naar buiten komen.
Dat duurt echt niet lang.
Want, euh, ... ik geef het niet graag toe... maar ik ben wel een beetje jaloers van aard.
Dan kruipt ons Polly meestal onder een oksel, in een borstzakje of ergens in één of andere holletje, alwaar hij zich laat vertroetelen.
Zijn kopje wordt intussen intensief gekrabd.
Vind ie heerlijk.
Kan hij best wel uren verdragen.
Intussen kom ik ook wat schooien om aandacht...
En daar zijn ze hier tegenwoordig best wel gul mee.
Mag ik de zapper en de gsm's bewerken, zo hard als ik maar kan.
Sedert enkele dagen kruip ik ook al op de hand en zelfs af en toe op de vinger.
Ik weet het, het is beneden mijn stand, maar ik vind het wel gezellig.
Vooral bij kapitein Igloo is het echt wel fun.
Gisteren heb ik hem zelfs een beetje getart.
Intussen besef ik goed genoeg dat hij er alles voor over heeft op me als een mak lammetje op zijn vinger te krijgen...
Zeg, ik ben niet achterlijk, hoor!
Nou had ie me weer op zeer gulle wijze zijn dure gsm aangeboden...
En dat kon ik zomaar niet laten voorbijgaan.
Dus, heb ik me eerst stevig op het kostbaar ding gestort.
Nou zag ik ineens hoe hij stiekem met één van zijn vingers naar mijn kopje kwam...
Toen heb ik hem op zeer doordringende wijze gebeten.
Hij bloedde zowaar.
Maar stoïcijns, zoals het zeebonken past, gaf ie geen kik.
Dan heb ik nog maar eens geknauwd...
Gewoon, uit nieuwsgierigheid,... om te zien hoe hij zou reageren.
Nog steeds verroerde hij geen vin.
Ik heb wel even een onderdrukt kreetje gehoord... maar ik ben niet eens zeker, het was in ieder geval heel stilletjes.
Om de gemoederen wat te bedaren, ben ik dan maar, voor alle veiligheid, ... met die lui, weet je maar nooit, ... in zijn oorlelletje gaan knabbelen.
Dat scheen ie leuker te vinden.
Daarna heeft ie me, van tussen zijn lippen, wat korstjes van zijn restje pizza aangeboden.
Nou, dat was best wel lekker.
En uit pure beleefdheid heb ik hem wat van mijn gekauwde deeg teruggegeven.
Deed hij helemaal niet moeilijk over.
Intussen kwam Polly ook om wat kruimeltjes schooien.
En die kreeg ie meteen.
Dat vond ik wel iets te gul.
Dus heb ik Polly maar een stevige heupslag gegeven.
Gelijk ging die over boord... hihi.
Kreeg ik meteen een hoop commentaar naar mijn kop... Zeg, Kaikoo,... kan het wat rustiger?
Niet dat het me stoorde, hoor!
Want gelijk ben ik op Polly gaan staan...
Met mijn beide poten...
Kreeg ik weer onder mijn voeten, zeg.
Toen liep Polly, jammerend en verongelijkt, naar ons baasje...
Natuurlijk nam ze die weer teder op.
Grrrr...!
Gelukkig kreeg ik weer de volle aandacht van onze zeerob.
Heb ik me bij hem ook wat rustig gehouden.
Weet je wat ik toen gedaan heb?
Ik ben naast Polly gaan zitten en heb zijn pluimen gepoetst.
Eerst op zijn kopje, dan in zijn hals en tenslotte zijn rode staartpluimen.
Eerst ging ik nogal hevig tekeer... maar als snel minderde ik wat vaart.
Tegenwoordig draagt Polly ook al zijn steentje bij.
Hij legt ook mijn veertjes op orde.
En daar geniet ik echt van, zeg!
En weet je, van puur genot, begin ik dan te knorren.
Ken je dat?
Heel stilletjes wat flauwtjes beginnen knorren...
En die kleine Polly, nou, die leert ook gauw bij.
Die doet dat knorren gelijk na.
Dan zitten die twee grote volwassen loebassen hier gelukzalig naar mekaar te glimlachen en te genieten... je moest het zien.
En ik weet niet of je het weet, maar eens ik begin te knorren dan ben ik er klaar voor.
Klaar om op stok te gaan.
En nou ben ik dat ook.
Al dat gestoei is wel mooi, maar het is verduiveld vermoeiend.
Enfin, ik ga mijn vleugel weer om mijn kleine Polly leggen... kan ie veilig slapen.
En ik ook...
Kaikootje 1
|
