Hoi,

Domi (lief vrouwken die eindelijk Luc zijn droom" ooit een gaaiken"heeft gegeven)hier met de laatste dagen van ons Wardje. Enkele dagen geleden kwam Wardje uit mijn hand een stukje mandarijn pikken - en jaloers dat onze Luc was!!!

Maar enkele uren later was hij ook aan de beurt. Ja, mannen zijn toch soms kleine kinderen :-)

Nadien verstopte ik een stukje lekkers in mijn vuist - wat hij dan deed was echt grappig. Heel voorzichtig nam hij mijn vinger vast en trok er heel lichtjes aan zodat mijn vinger omhoogkwam en hij aan het nootje kon. Gisteren kwam er een vriend en die stak een appeltje in zijn mond en Wardje nam hem er heel voorzichtig uit.

Ja, we willen dat Wardje een heel sociale vogel wordt en met iedereen goed overeen komt. Ook met ons Filoutje lukt het aardig. Ze zitten al samen op de klimstok en Wardje is heel braaf.

Filoutje heeft gisteren een stukje appel proberen te nemen die nog aan de bek van Wardje hing en Wardje bleef heel rustig.

 't Zal toch nog een droom van een gaaikenworden!

En wij die vorige week nog panikeerden! Maar ja, das ook te begrijpen hé : we zijn naar een papegaaienschool geweest en die zeiden ons dat het onwaarschijnlijk was dat Wardje nog tam zou worden. Dat we er nog heel veel tijd in zouden moeten steken en dat het nog zeker vele maanden zou duren voor dat Wardje een beetje tam zou worden... Ge ziet wel dat een mens zich niet moet laten opjutten door een ander en toch je gedacht en je gevoel moet volgen.

WANT... Wardje is vandaag op de schouder van Luc en Nele, onze dochter, gaan zitten!!!! 't Huis natuurlijk in rep en roer en overgelukkig!!! Van bij ouders, en nog wild (13 december) tot op schouder in 14 dagen (28 december). Tuurlijk zijn we nog niet aan het eind van de tunnel maar ja, we hebben nu meer moed dat Wardje een tamme en lieve vogel zal worden.

Groetjes en tot volgende keer.

Domi en de ganse Brugse beestenboel.