Afgelopen weekend is mijn dochter verhuisd en tjee ze heeft ons toch wel heel mooi verrast met haar reactie. Normaal is zij vrij koel, maar nu is ze heel hard gaan huilen, want ze vond het zo mooi allemaal, maar ik ben blij dat ze over is en kan me nu weer richten op mijn gewone, daaglijkse leventje.

Inmiddels is Arie hier 3 weken en hij heeft mijn hart echt gestolen hoor. Af en toe een kleine aanvaring met Co, maar eigenlijk zijn het net 2 honden die een hoop kabaal maken, maar er gebeurt niets. Arie mag alleen niet in het tentje van Co, maar soms zit hij er toch stiekum in.

Wanneer we aan het eten zijn is Arie een springerig groen draakje, want hij moet en hij zal ook van je krijgen en het maakt niet uit wat het is of bij wie het is,

maar bij zo'n lief kindje wil iedereen wel even lekker mee eten.

Co heeft wel een trukje van Arie over genomen en dat is gewoon op je hand blijven zitten, als je niet terug wil naar je boom, hahahaha. Arie maakt het helemaal bont, want die hangt helemaal onderste boven aan mijn vingers te bungelen en ja het mag niet, maar ik moet dan toch lachen, met als gevolg dat Coco het nu ook maar gaat doen, mijn clowntje.

Xaviera heeft Co ook al geleerd op JOEY te zeggen, dus dat hoor je tussen haar hele riedel door regelmatig terug komen.

Ik ben blij dat ik Arie er bij heb genomen, want ze zitten heel vaak samen op dezelfde hoogte op de boom en zitten zichzelf dan lekker te poetsen en omdat Arie douchen zo verschrikkelijk heerlijk vind, mag hij na de gewone douche nog lekker blijven zitten om met mij te douchen. Dat ik Aries favoriet ben geworden vind ik echt heerlijk, hij kan zo lekker kroelen en lig dan helemaal op zijn ruggetje. Minder is dat hij velletjes en korstjes van wondjes heerlijk vind, ik heb er van het klussen en schoonmaken behoorlijk wat op mijn handen en als hij maar even de kans krijgt zit hij er aan, maar mijn handen zullen eerdaags ook wel weer normaal uitzien en dan kan het niet meer.

Zo dat was weer even wat vanuit Rockanje en o ja, mijn kleine veulen heb ik vandaag voor het eerst horen balken, ze was haar moeder kwijt, die was de stal ingelopen, het was geen gehoor en niet na te doen, maar ik heb er wel om kunnen lachen en Sisi kwam meteen. Het veulen groeit als kool en is ook zo'n schatje en ik kan er ook zo lekker mee kroelen, o wat heerlijk.

En iedere keer bedenk ik me, dat Sisi ons zo verschrikkelijk heeft bedankt. We kochten eigenlijk het lelijkste ezeltje vorig jaar en nu heeft ze ons niet alleen een heel mooi veulen gegeven, maar Sisi is zo mooi geworden, haar vacht glimt zo mooi en als de zon schijnt lijkt het wel of ze een diamanten gloed over zich heen heeft en  dan zeggen ze dat dieren hun dankbaarheid niet kunnen tonen, nou ik vind van wel.