Afgelopen dinsdag (23-6) was het dan zover dat de jongste de stap durfde te wagen.
Eerst een aantal keren wat scharrelen op de bodem en dan snel weer terug naar het veilige nest.
Later op de dag besloot onze jongeling toch de eerste vlucht te maken... eindelijk!!
Waarschijnlijk aangemoedigd door de oudere broers en zussen besloot dit kleintje om direct veel tijd vliegend en verkennend door te brengen.
Nu zijn ze alle 4 dus eindelijk uitgevlogen.

Papa besteed veel tijd aan de kleintjes en van hem mogen ze ook veel.
Ze buitelen veel over en onder elkaar heen, de voerbakken als basis gebruikend.
Paps vind heel veel goed en geeft tegelijkertijd een voorbeeld van hoe je dingen doet, zoals zaadjes eten.
Dat vind ik schitterend om naar te kijken, prachtig voorbeeldgedrag dus.
Mams kijkt vanaf een afstandje een beetje hooghartig toe, zo lijkt het in ieder geval.
Ze doet totaal niet aan de feestvreugde mee en houdt zich telkens afzijdig.

Nu haar jongste uitgevlogen is lijkt ma weer andere plannen te hebben.
Ze verdween de dag daarna veelvuldig in het nestkastje en was paps aan het lokken.
Hmmm, dat vind ik dus beduidend minder geslaagd.
De kleintjes slapen 's nachts nog in hun veilige nest en hebben dat verblijf nog wel nodig.

Maar vandaag was het dan weer zover, de eerste paring is een feit.
Ik weet nog even niet wat ik hiermee aan moet en/of wat ik hiermee wil
Het kastje weghalen in de hoop dat er geen eitjes meer gelegd worden?
Als er eitjes gelegd worden deze vervangen door neppers?
Mijn geweten vind dat laatste heel lastig, maar ik heb eigenlijk ook niet veel trek in nu alweer een nest