Vandaag ging mijn mams even een klein kooitje halen voor Timo. Hij is nog veel te klein voor de grote kooi en mijn oude kooit was plotseling BEZET!!. Dus even op een drafje naar de dierenwinkel en tot haar grote verbazing hadden ze daar Nutribird pellets te koop. Dus mams heeft ze meegenomen naar huis, de pellets en een klein kooitje voor Timo. Tenslotte kan Timo niet de hele tijd in een plastic bak blijven zitten en dat moest wel omdat hij een weekje eerder kwam dan verwacht. Ik was reuze nieuwsgierig toen ze de verpakking van de pellets open deed want de geur die daarbij vrij kwam vond ik erg aantrekkelijk. Mams nam wat pellets op haar hand en ik wilde ze meteen gaan proeven. Ik weet nog niet zo goed hoe ik die dingen klein moet krijgen, dus ik draaide maar wat rondjes in mijn snavel. Heb ik eindelijk een beetje onder de knie hoe je zaadjes moet eten, komt ze hier weer mee aan. Maar mams wist wel raad hoor, ze nam een lepeltje vol en deed ze vervolgens in een beetje water om te weken. Nou dat is lekker zeg, dat lust ik wel. Mams zegt dat ik mijn leeftijd mee heb om over te schakelen omdat ik met zaadjes toch nog niet zo heel handig ben.

Maar afijn mijn oude kooi is dus BEZET, dat schreef ik al. Wat blijkt nu; de mensendochter van mams heeft gisteren een parkietje opgehaald, een engelse of zo iets. Net uit het nest gevlogen dus is het iets jonger dan ik. En bang dat die was zeg, niet normaal meer. Vanavond had ik even lekker gebadderd toen mams me meenam naar boven, waar de dochter ook een eigen plekje heeft. En wat denk je; dat kleine bange Kietje reageert op mijn stem en het begon ook te praten. Dus werd het snel uit de kooi gehaald en op bed gezet, waar mams en ik ook zaten. Ik vond er niet veel aan, maar Kietje vond mij wel leuk. Ze keek hoe ik dingen deed en ze deed me na. Ging ik op mams haar schouder, klom zij er ook op. Ging ik bij mams opstappen, deed zij het ook. Vloog ik op mams haar hoofd, kwam zij er ook bij. Haha, toen ging ik de cavia's lastig vallen en zo hoog kon Kietje nog niet vliegen. Vloog ze tegen het konijnenhokje aan, had ze meteen tralies om zich aan vast te houden. Nu voel ik me toch wel heel groot hoor, want Kietje kan nog niet zo goed manouvreren zoals ik dat al geleerd heb. Omdat ik aanwezig was en vrolijk babbelde kwam Kietje ook over de drempel van bang zijn. Da's toch fijn hè!