Inmiddels heeft mijn dochter 2 parkietjes. De eerste, die inmiddels Kyra heet, kwam op dezelfde dag als Timo in ons huis. Kyra is nog steeds bang om haar kooi uit te komen en vliegt alle kanten op terwijl ze de uitgestoken hand probeert te vermijden. Ondanks dat mijn dochter dat een beetje wil forceren (waar het niet beter van wordt) vliegt Kyra dus de hele slaapkamer door, zo hoog mogelijk en blijft hoog en droog wel anderhalf uur buiten bereik van iedereen. Gisteren kwam er nog een babykietje bij die uiteraard de eerste dag heel bang was en dat luid en duidelijk met schrille angstkreten liet merken. Ook voedsel wil het nog niet aannemen en dat is wel een beetje logisch als je nog zo bang bent.

Aan het begin van de avond dacht ik dat DeeDee maar weer intermediair moest zijn. Dochters willen toch de raad van moeders liever in de wind slaan, dus fluisterde ik DeeDee in het oortje dat ze dat klusje maar samen met mij moest klaren. Dus hup op de schouder mee naar boven. Eenmaal op de kamer van mijn dochter vloog DeeDee direct naar de kooi van Kyra en ging er bovenop zitten. Ze zocht contact, waar Kyra goed op reageerde en nieuwsgierig werd. Mijn dochter deed de kooi open en probeerde Kyra te lokken, zonder resultaat. DeeDee knapte dat klusje op, ze ging op het deurtje zitten en hupla, daar kwam Kyra uit zichzelf naar buiten.

Eenmaal buiten de kooi vloog Kyra direct weer bovenin de gordijnen en DeeDee vloog haar na. Toen riep ik: "DeeDee kom maar" , ik hield mijn arm hoog en met gezwinde spoed vloog DeeDee naar me toe. Daarna vloog ze verschillende keren ergens anders naartoe en telkens als ik haar riep kwam ze naar me toe waarna ik haar uiteraard de hemel in prees. Kyra had al die tijd vanaf veilige afstand toegekeken en besloot toen dat het oké was. Joepie ze streek uit zichzelf naast ons neer op het bed.

Al die tijd was het kleintje geluidjes aan het maken en het werd uit de kooi gehaald om er ook bij te zijn, zodat het een beetje kon rondkijken en wellicht niet meer zo bang was. DeeDee kwam direct naar het kleintje toe en begon het voorzichtig te frutten aan de vleugeltjes. Ook Kyra zag dat voorbeeld en zocht toenadering. Het kleintje probeerde weg te kruipen onder de handdoek die we op bed hadden gelegd en voorzichtig pakte ik het op in mijn hand. Daar werd het helemaal rustig, net als DeeDee destijds op mijn hand meteen rustig werd. Voorzichtig kwam na een poosje het kleine koppie omhoog, vanuit de veilige en warme positie van mijn handen. Blijkbaar heb ik iets in mijn handen waar vogeltjes rustig van worden. Toen pakte ik het spuitje met voer en waarempel, het snaveltje ging gretig open; weer een mijlpaal bereikt. Er ging nog niet veel voedsel in, maar het begin is er.