Het Kietje(tijdelijke naam voor een jonge grasparkiet) van onze dochter had volgens mij de afgelopen 2 dagen bijzonder weinig gegeten en wist nog niet zo goed met de voerbakjes om te gaan waar hij/zij met enige regelmaat middenin terug te vinden was. Ik maakte me eigenlijk veel meer zorgen om de vochttoediening, want gedronken het het Kietje zeker niet. Maar dochterlief is ook een beetje eigenwijs. Ze had immers een (ex)vriend die vogels hield en daarom wist zij er ook wel iets vanaf. Logisch natuurlijk, maar het weten hoe het moet leek haast belangrijker dan je gevoel en je gezonde verstand volgen. Ik had inmiddels al een beetje vertrouwen gewonnen van dit kietje en nam haar vanochtend uit de kooi, waarna het rustig op mijn vinger bleef zitten. Toen pakte ik wat droog eivoer, strooide er een paar pellet korrels door en tenslotte wat parkietenvoer. Dat deed ik op dezelfde hand als waarop kietje zat. Het duurde even, maar uiteindelijk ging het uit mijn hand eten. Toen het eenmaal de smaak te pakken had bleef het dooreten, alsof het kleine kietje echt uitgehongerd was. Pff dacht ik, dat is de eerste stap naar zelfstandig eten, gewoon een beetje je verstand en je gevoel gebruiken.

Toen ze dus weer terug in de kooi een verwoedde aanval op het mixvoer deed, was ik aan het nadenken over vochttoediening, want dat is minstens even belangrijk. Dus heb ik vanmiddag DeeDee voor die taak ingezet. Ik nam een kommetje/schaaltje overgangsvoer welke gemixt moet worden met water en deed er voor deze keer iets extra water bij in. Met kommetje/schaaltje ging ik naar boven, zette DeeDee op bed en haalde het kietje uit de kooi. Na enkele minuten kreeg kietje ook aandacht voor datgene wat DeeDee aan het doen was en ze begon ook van het voer te eten, gelukkig maar. Het vochtprobleem was daarmee uit de lucht.

Nadat ze uitgegeten waren liep kietje steeds achter DeeDee aan en op een bepaald moment begon DeeDee aan de veertjes rondom kietjes snavel te prutsen. Ze was ze duidelijk aan het schoonmaken en dat was een mooi gezicht. Kietje liet het ook rustig toe en deed de oogjes dicht. We dachten dat het wel goed zat want DeeDee was niet fel of zo. Ook dachten we dat kietje wel geluiden zou gaan maken als DeeDee wat te hardhandig te werk zou gaan. Omdat dit niet het geval was lieten we het even zo doorgaan, totdat het stukje er weer mooi uitzag. Toen het stukje schoon was gingen beide vogels uit elkaar en bij het controleren van het stukje wat schoongemaakt was zagen we hier en daar wat bloed. Niet veel en het leek meer op piepkleine bijtwondjes, maar toch. DeeDee kan dus een mooi voorbeeld zijn van hoe je dingen doet als vogel zijnde, maar ze zijn duidelijk een ongelijke partij, hoe klein ze ook zijn. DeeDee is ongeveer 2 weekjes ouder dan kietje. Het karakter van een agaatje laat zich niet verloochenen, hoe jong ook.