Joske heeft in het begin niet veel liefde laten zien naar mijn man maar mijn man heeft niet opgegeven en dat heeft zijn doel niet gemist.  Ons kleine manneke heeft moeten inzien dat papie helemaal niet zo'n slechte partij is en dat het niet wil zeggen dat ik hem daarom minder graag zie of dat hij door bij mijn man te gaan minder aandacht zou krijgen, integendeel.  Door bij hem te gaan heb ik hem extra beloning gegeven en heeft hij dit leren zien als een aangename ervaring en kan hij het niet meer laten om nu toch bij papie te gaan.

Hij zou nog wel eens heel even durven protesteren maar dit duurt meestal niet langer dan enkele seconden, al snel buigt hij zijn kopje en wil hij kopke krabben en is alles in kannen en kruiken.

Geduld is toch wel een schone deugd hé en voor Joske vooral een lekkere deugd want het brengt hem iets lekkers op.

Hier komen de bewijsstukken: Eerst nog even alle moeite doen om uit mijn kooite te klimmen en zeker papie goed vasthouden zodat ik niet val.

 Oeioei, hier moet ik eventjes halthouden en lachen naar het "vogeltje" want daar staan ze weer om deze BV(bekende vogel) te fotograferen.  Ze kunnen het toch niet laten hé!!!!   Liggen mijn pluimen wel goed?

Dan denk ik dat het hoog tijd is dat ik eventjes laat zien dat ik ook mijn lieve papie, die zoveel moeite voor mij doet, zooooooo heel graag zie en dat ik ook heel lief kan zijn tegenover hem.  Vals ben ik niet tegenover hem maar hem een beetje plagen doe ik wel heel graag.  Hij vindt dat niet erg hoor want hij doet dat ook bij mij en ook ik vind dat leuk.

                                                ZIE JE WEL, KNAP Hé. ZIJN WE NIET MOOI SAMEN EN LIEF????  Eigenlijk zien we elkaar heel graag maar wij mannen geven dat niet altijd zo graag toe, nietwaar???

Bye bye en vele groetjes