Normaal kom ik mijn kooi niet uit (mijn kooi is lekker beschut en hangt vol leuke speeltjes en snoepjes, de grote boze buitenwereld is . . . nou ja, groot en boos - ik kijk wel uit hoor), maar als mijn mama de speelgoed lade laat openstaan wil ik die wel even inspecteren.

Even kijken hoor . . .kralen, balletjes, ladder, fluffy balletje, ringen, belletje, stukjes stof, acryl . . . ja hoor, alles is er nog.
Mooi, dan hebben die stomme onzichtbare ninjas er niet aangezeten. Wat een opluchting.

Even checken of die lade nog wel stevig is *bijt in rand*. Ja, dat is ook goed. Nou, dan lijkt alles me in orde en . . .

. . . en wat is toch dat geklik dat ik de hele tijd hoor? Hmmm. 

Zeg jij daar me die telefoon. Jij haalt je toch niets in de hoofd, al deze speeltjes zijn van mij. Okee, dan is het goed.