Hoe wij kaketoes kregen

Wel, bij ons in het gezin was het zo dat ik en mijn moeder eigenlijk al heel erg lang een dier wilden waar je wat meer mee kunt doen. Ik ben altijd al helemaal gek van dieren geweest. Katten, cavia's, ratjes, hamsters, konijnen etc. hebben we thuis altijd wel gehad. Maar met degelijke dieren heb je niet echt interactie. Mijn ouders gingen toen overleggen voor een hond. Ze zijn zelfs bij wat nestjes wezen kijken. Alleen toen puntje bij paaltje kwam twijfelden ze toch. Op dat moment was er tijd genoeg om het dier uit te laten. Maar hoe zou dat gaan als wij allemaal gingen studeren en mijn vader en moeder allebei aan het werk waren? Toen is die aanschaf eerst uitgesteld ( en later dus helemaal niet meer gedaan)

Op een gegeven moment kwam mijn moeder helemaal enthousiast thuis. Ze had een kaketoe gezien in de dierenwinkel in de stad.... Prachtig beest. Hij was wel erg druk en iedereen was bang van hem omdat hij zo liep te schreeuwen. Zat bovendien maar in een zielige kooi. In de paar weken daarop ging mijn moeder bijna elke dag naar de kaketoe kijken. Ik helemaal enthousiast natuurlijk! Ik had vogels altijd al leuk gevonden, maar had er nooit één gemogen. Ik heb net zo lang op mijn vader ingepraat tot hij het ook wel goed idee vond. Hadden we toch een dier waar je wat interactie mee kunt hebben en hij hoefde niet te worden uitgelaten!

We zijn toen eerst nog weer naar huis gegaan met z'n allen omdat mijn opa en oma op bezoek zouden komen. Zijnde van de oude stempel begrepen die echt helemaal niks van wat wij nu met zo'n beest wilden ( voor een paar centen heb je ook een kanarie.....)  Maar mijn opa vond het wel leuk om met mijn vader mee te gaan om de vogel op te halen. Wij mochten allemaal niet mee ( wat ik natuurlijk vreselijk vond!) want "de mannen zouden dat wel eens even gaan regelen". Na flink handelen hadden ze uiteindelijk een grote kooi gratis erbij :lol:  Wat ze precies voor Ferdie zelf hebben betaald weet ik niet meer.....

Eenmaal thuis met de welbekende doos ( hoe krijg je dat in godsnaam veilig open terwijl en zo'n vogel inzit?) wij natuurlijk snel de kooi in elkaar gezet terwijl "DE DOOS" op de eettafel stond.....  Wat speelgoed en houtsnippers erin en Ferdie kon in haar kooi… Tot onze grote ontsteltenis zette mijn vader gewoon in een mes in de doos, maar gelukkig ging alles goed!

Ferdie helemaal onwennig in haar kooi, wij helemaal onwennig voor haar kooi….
De eerste paar dagen hebben we haar in de kooi gelaten zodat ze een beetje aan ons en de nieuwe omgeving kon wennen. Ik kan me nog goed de eerste keer herinneren dat we haar eruit lieten. Iedereen zenuwachtig, want toen was ze toch opeens wel erg groot!  En als zenuwpil dat ze was, vloog ze natuurlijk gelijk een paar keer de woonkamer rond! Eng!

Gelukkig ging het steeds beter en beter. Wel hebben we altijd heel erg duidelijk kunnen blijven merken dat Ferdie voor ons al ergens anders is geweest en dat ze er daar niet zo goed mee omgingen… Het is een erg zenuwachtige en onzekere vogel die al met een boel zenuwtics bij ons aankwam. In de loop der jaren gaat het steeds beter, maar helemaal er vanaf zullen we haar wel nooit meer krijgen.

 Na ongeveer twee jaar tijd kwam mijn vader opeens met het adres van een fokker. Daar wilde hij wel eens gaan kijken, hij had gezien dat ze jonge kaketoes hadden…. ( helemaal in Den Haag, terwijl wij in Assen wonen)  Een maatje voor Ferdie zou toch wel erg leuk zijn wanneer wij niet thuis waren.  Daar aangekomen hadden we de keuze tussen twee geelkuifjes van 8 weken oud ( broertjes) of een witkuifje die nog vele malen jonger was . Weet  niet meer precies hoe oud, maar had amper nog veertjes, zat in een couveuse en schreeuwde constant om eten. Klein nog dus. Hoewel wij toen niet precies het fijne wisten over handopfok leek ons dat toen intuïtief  niet zo’n goed idee. Met alles wat we nu weten terecht. Van de twee geelkuifjes hebben we de kaalste gekozen, die bovendien nog een rare witte teen had ook! Die andere was zo mooi, die kreeg vast wel een goed baasje….   Dus “kneusje” mocht met ons mee helemaal weer terug naar Assen. We hadden al een bench achter in de auto staan. En optimistisch als we waren dachten we wel dat hij eenmaal thuis gewoon bij Ferdie in de kooi kon. Groot genoeg immers!   Onderweg naar huis besloot mijn moeder dat we de nieuwe kleine “Tweety” zouden noemen. Een naam die ik nog steeds absoluut niet bij hem vind passen, hahaha. Meestal noemen we hem “kip”,  “Piet” ( Met lange ie, afgeleid van Tweety) of Paffertje (omdat ie zo’n lekker buikje heeft)

Tja, eenmaal thuis bleek natuurlijk al snel dat ze niet echt samen konden in één kooi. Ferdie was doooodsbang! Arme beest. We hebben toen snel een nieuwe kooi erbij gekocht zodat ze lekker hun eigen stekkie hadden. Zo hebben we ze jaren thuis gehad. Op een gegeven moment werd het wel moeilijk toen Tweety in de pubertijd kwam. Hij werd toen wel heel erg vervelend.  Was echt niet grappig meer. Hij werd een beetje agressief , luisterde nergens naar, liet zich niet pakken, vloog het hele huis door etc.  Gelukkig ben ik vanaf het begin af aan niet bang voor Tweety geweest en trok hij al vanaf het begin af aan heel erg naar mij toe. Het is altijd echt mijn vogel geweest.  Ook toen was ik niet bang. We hebben toen besloten dat hij een jaar op mijn slaapkamer zou staan zodat ik goed met hem kon werken zonder dat mijn broertje/zusje/ouders de training weer teniet zouden kunnen doen ( zijn allemaal niet zo consequent) Na een jaar van streng aanpakken (Hij kreeg niks voor niks, werd gekortwiekt, en we gingen trainen) was hij weer zijn lieve zelf.

Sinds een half jaar woon ik nu op mezelf. Dat Tweety mee zou gaan met mij hoefde niet eens besproken te worden. We hebben het officieel op papier gezet dat Tweety van mij is ( mijn ouders zijn natuurlijk oorspronkelijk wel de genen die hem hadden gekocht) en Tweet mocht lekker mee. Dat ging fantastisch! Geen broertjes en zusjes meer die hem de verkeerde dingen konden leren of die hem dingen toestopten waarvan ik niet wilde dat hij het kreeg.  En voor Tweety was het heerlijk dat hij nu al mijn aandacht kreeg.

Met Ferdie, die natuurlijk nog gewoon bij mijn ouders zat ging het ietsje minder. Het ging niet uitgesproken slecht, maar de dingen die ik altijd al met Tweety kon ( overal mee naar toe binnenshuis, lekker mee naar buiten etc) heeft mijn moeder nooit met Ferdie gekund. En toen we  ze over gingen zetten op  het nieuwe voer ( Harrison) wilde het helemaal niet lukken. Ferdie wilde het nieuwe voer niet, en ze luisterde totaal niet naar mijn moeder. Ze werd schreeuwerig en eenmaal buiten de kooi gedroeg ze zich vervelend. Happerig, en continu “graven” met haar poten.  

We hebben toen in overleg besloten dat Ferdie hier voor een paar weken zou komen zodat ik met haar aan de slag kon en bovendien om haar over te zetten op het andere voer.  Mijn moeder heeft er toen lang over na gedacht en stelde toen zelf voor dat ze helemaal bij ons zou komen wonen.  Wij zijn nu eenmaal veel consequenter met de dieren en gaan wat makkelijker met ze om dan zijzelf. Bovendien steunde mijn vader haar niet echt in de (her)opvoeding. Mijn moeder had bijvoorbeeld een zitstok gekocht als basis voor haar om op te zitten. Mijn vader ging die vervolgens als strafplaats gebruiken wanneer hij zat van haar was… Ja, dat werkt natuurlijk niet dan.

Inmiddels is Ferdie nu een aantal weken bij ons. Ik kan me nog goed die arrogante kop van Tweety voor me halen toen hij doorkreeg dat Ferdie hier niet gewoon voor een middagje was, maar dat hij nu echt zijn aandacht met dat witte monster moest delen! Hij voelde zich zwaar gepikeerd! Haha.  Nu gaat het wel goed, al pest Tweety haar nog steeds.

Wat meer foto’s van de twee zijn te vinden in mijn dagboek!

Wat kunnen wij zeggen?

Ferdie	Tweety
Hallo	Hallo
Kaketoe	Kaketoe
Koppie Krauw	Koppie Krauw
Ferdie is een kaketoe	Pas op hoor!
Hi!	Lekker!
Lekker schatje	Lekker schatje
	Kusje!
	Kom maar!

"Truucjes" van Tweety:

- Op verzoek zijn linker of rechter pootje geven

- De kleuren rood, geel en groen onderscheiden

- Netjes opstappen en afstappen

- Op een aangewezen plek gaan zitten

"Truucjes" van Ferdie

- Vooral niet luisteren! Verder nog niet zoveel. Opstappen doet ze wel, maar nog niet altijd wanneer wij daarom vragen.
Daar oefenen we dus mee. Ook zijn we bezig met het leren van pootje geven, om dan vervolgens later natuurlijk ook
onderscheid te maken tussen links en rechts.