Hallo,

ik zal beginnen met mijzelf eens voor te stellen....

Ik ben dus Tara, verschrikkelijk verliefd op Kromsnavels met name Papegaaien. Ik kreeg op mijn 8ste verjaardag mijn eerste parkietje. Een valkparkietje genaamd Koko. Koko was niet tam, een wildkleur man, ongeringd, maar ik denk dat ie al enkele jaren oud was.

Ik las altijd een verhaaltje voor, voor hem. Hij keek me altijd aan, zucht... Zo'n schatje was het. Ik heb dan een moeilijke periode gehad en Koko moest even naar mijn grootmoeder toe. Na daar enkele maanden te zitten, mocht Kokootje weer naar huis komen. Hij werd tammer en tammer en kon vele woordjes zeggen: "Hey Kokootje!", "Oe is't met Kokootje?", "Kokootje toch", en nog heel veel meer. Het waren allemaal korte zinnetjes, maar voor een valkje was dat al erg veel. Koko ging altijd mee naar buiten. Aangezien ik nog heel klein was, wist ik nog niet hoe te kortwieken. Ik deed altijd een touwtje rond het pootje en zo ging ie mee.

Maar op een dag moet het touwtje precies niet goed genoeg vastgebonden zijn. Ik zie het nog voor me, er passeerde een vrachtwagen. Koko schrok... Ja natuurlijk, weg was hij hé... Ik huilen en huilen, zoeken en zoeken, maar nee... Geen Koko....

Ik was toen een jaar of 10, had 'm ongeveer 2 jaar dan. Mijn ouders een nieuwe valk voor mij gekocht. Flip. Flip was ook een wildkleur valk, maar hij had oranje sproetjes. (Vaak is dit omdat ze in broedstemming zijn/waren) Flip was niet wat Koko was, helemaal niet.... Wij hadden ondertussen een zoekertje in onze toensmalige dorpskrant geplaatst. En enkele dagen later.... Telefoon. Op het einde van onze straat stond een appartement, en hij was komen vliegen op de schouder van iemand die in dat appartement woonde. Hij kende iemand die ook een valkparkiet had, en hij zat daar bij! Wij gelijk daar naar toe en Koko was precies boos op me.... Hij beet me, wat ie vroeger nooit deed....

Het heeft even geduurd voordat ie weer normaal deed, maar zodra het zover was, waren we betere vrienden dan ooit....

Helaas is Koko op 19 maart 2001 overleden. Ik was er ziek van. Zat dan net in het middelbaar en iemand van 't secretariaat heeft me naar de dokter moeten brengen. Zo ziek van een vogeltje, maar 'k was er kapot van.

Ondertussen had ik wel al meerdere valken bijgekocht. Ik begon dan te kweken. In 2003 had ik mijn eerste jongen. Trots als ik was natuurlijk. Een van de jongen was een lutino, Plukkie! Plukkie werd geplukt door haar mama, Tiko. Dit was mijn eerste handopfokvogeltje! Alles ging goed en goed, maar toen Pluk bijna 8 weken was, stierf hij ook.... Daar was ik nog kapotter van dan van Koko destijds.... Ik was ouder, het was mijn eerste kindje, hij achtervolgde mij overal.... Ik heb nooit geweten waarom hij is gestorven helaas... De DA's zeiden dat hij al op zaad moest zitten, dus ik vond het mijn eigen schuld. Maar nu weet ik dat dat niet eens waar kan zijn. Al was ie 14 weken, zou hij niet mogen sterven doordat ie nog pap had...

Maar het is nog niet gedaan... Ik heb altijd een groot hart gehad wat dieren betreft, maar nu denk ik meer na voor ik iets doe, vroeger deed ik dat niet.... Ik zag een valkje in een zaak zitten, ze zat er niet goed bij. Ik kreeg haar mee voor 10 euro en ik zette haar in quarantaine, in de hoop dat ze ging genezen. "Hoop" noemde ik haar.

Op een dag kwam ik thuis, en merkte ik dat Hoop niet meer zat waar ze moest zitten. Mijn ma gevraagd; Aja... Ze zat in de volière....

Zucht... Dan is de ellende begonnen. Hoop stierf. Lucky stierf (een valkje die heel veel betekende voor mij, was een jong die het met veel moeite gehaald heeft uit zijn ei door te lang niet bebroed te zijn!) en alle jongen begonnen te sterven....

Enkele jongen aan een dierenarts gegeven, conclusie... Polyomavirus. Zucht, kapot kapot kapot!

Ik had nog enkele jongen die leefden, en ik wou echt niet weer die pijn hebben, dus ik bleef thuis van schoolreis etc. gewoon om ze te kunnen voederen, maar steeds bleven ze sterven...

Ik wachtte toen maar. Geen vogels meer bij, niet meer kweken, etc. Tot we een tijdje verder waren. Dan ging ik met Elmo (geparelde pop, jong 2004) naar Gent, dierenziekenhuis. Om bloed te nemen, om haar te testen. Daar ben ik toen voor de eerste keer in mijn leven flauwgevallen haha, gewoon uit bezorgdheid voor Elmootje! Enkele dagen later kwamen de resultaten van Elmo in de brievenbus. Negatief op Polyoma, Chlamydia en PBFD was het geloof ik. Wel streptococcen, maar dat was makkelijk te bestrijden.

Alles schoongemaakt en ontsmet en we konden het nog eens proberen. Maar toch bleven er jongen sterven. Ik heb dan iets geprobeerd. Ik heb een eitje uitgehaald die aan het uitkomen was, en eentje van hetzelfde nest, in 't nest laten zitten. Seraiyo (het jong die binnen kwam) en Cottony (het jong die buiten bleef). Seraiyo ging altijd goed, niet doodgegaan (leeft nog) en Cottony ging ook goed. Maar Cottony kreeg spreidpootjes, heb geprobeerd met pootjes vastbinden, maar tevergeefs. Ze begon op haar "elleboog" te steunen en 't ging verkeerd. Cottony heeft na een tijd ook binnen gekomen maar is helaas gestorven, weerom omdat mijn moeder haar in de volière had gestopt...

Ik was het moe, ik vond het allemaal mijn schuld en ik kon de valkjes niet meer verzorgen. Er zijn er veels te veel doodgegaan, ik zou namen kunnen opnoemen, maar ik ben zeker dat ik altijd eentje ga vergeten te zeggen omdat het er zoveel waren... Al die volwassenen, koppels, jongen, baby's.... Veel te veel. Ik kon het niet meer aan, en voor de valken was het ook beter naar iemand te gaan die er beter voor kon zorgen dan ik, dus zijn ze naar een kennis van mij gegaan, ondertussen zie ik hun nog eens natuurlijk! Ze zien er goed uit, ben ik blij om, 'k mis hun wel... Er zaten enkele lieverds tussen. Maar ik heb er nog steeds moeite mee. Naar foto's kan ik niet meer kijken of ik barst in tranen uit, ik heb er veel pijn aan over, want het zijn de vogels waar ik elf jaar ervaring mee had.... Maar ook met mijn drie gaaien... Die zitten binnen bij mij en ik kan nu veel meer tijd besteden aan hun.

Nu, voordat alle valken weg waren, had ik al een gaai gekocht. Jepetto. Jepetto was helaas een import papegaai en niet tam dus! Jepetto stond toen in de gang van de volière, hij mocht helaas niet binnen... Dus voor z'n best heb ik hem aan mijn oma gegeven (ze heeft toch meer affectie van die gaai dan van mijn grootvader haha). Het is een babbelaar geworden, heel slim en echt, heb nog nooit een gaai met zo'n vocabulaire tegengekomen!

Dan kwam de liefde terug. Ik was eigenlijk niet van plan een gaai te kopen, maar ik was toevallig in een dierenzaak omdat ik spulletjes nodig had voor de valkjes destijds en altijd ga ik wel eens naar de vogels kijken. Daar zaten ze, Noah en zijn broertjes en zusjes! Hij keek mij aan op zo'n maniertje van "neem mij mee!" en ik was gelijk verliefd. Ik kon 'm daar niet laten zitten. Den dag erop, heb ik hem gehaald. Gelukkig als ik was, Noah mocht mee naar binnen en wel boven bij mij. Noah was een schat, kon ik alles mee doen, zal 'm ook nooit vergeten!

Dit was Noah;

Een ongelooflijke schat, hé?

Ongeveer 2 maanden later, werd hij stiller. Ik dacht dat ie een verkoudheidje had, maar toch even naar een DA geweest. Hij zei ook een koudje, en ik mocht naar de apotheker Bactrim halen. Dat zou helpen... Nja, nee dus... Hij at minder, dronk minder... Ik heb hem dan bijgevoerd met pap. Het ging precies iets beter, maar ik denk dat het toch niet mocht zijn. Noah is overleden terwijl ik mij aan 't douchen was om dan meteen naar een gespecialiseerde VA te gaan.... Mijn arme schat... Helaas heb ik hem laten opzetten, mocht er een autopsie geweest zijn, kon ik misschien de dierenzaak aanklagen... Hij had hoogst waarschijnlijk Chlamydophilia (Papegaaienziekte). Maar dan zou ik 'm nooit meer zien, nu staat ie hier dicht mij mij en wakend over de andere gaaien!

Ik heb dan getwijfeld. Zou ik weer een gaai nemen of niet.... Ik wou eerst niet, ik geloofde dat ik geboren was voor 't ongeluk, alles waar ik van hield stierf en ik kon die pijn niet nog eens aan. Tot mijn moeder een advertentie vond van baby-grijsjes bij Kapaza. We mochten altijd gaan kijken bij Saskia Vantyghem (zij kocht baby's via een kweker en bracht ze met de hand groot). Lucky groeide mooi en was zo'n schat!

Maar toch had ik zo iets van... Zucht, het is steeds zo ver rijden om hem te zien en ik mis wel een gaai in huis, en het zal nog zo lang duren vooraleer ik hem heb (ja geduld en ik.... NEEN!)

Ik was even aan het surfen op 't internet en daar zag ik Kattoo staan, niet zo heel ver, nouja een 45-tal minuten rijden. We gingen kijken! Kattoo zag er op zich niet tam uit, maar ook niet wild. Gewoon een tamme grijze waar geen aandacht aan besteed was, denk ik. Zodra zij mee kwam naar huis, was zij verschrikkelijk lief, ze lag meteen al bij me, het klikte dus meteen! En dat hoort ook zo denk ik!

Dit is mijn Kattootje, in het begin, en dan nu!

In het begin;

Nu;

Katoo was dus thuis, maar Lucky nog niet. We gingen nog soms gaan kijken en kregen ook babyfoto's van Lucky (Ik plaats die dan wel eens in een foto-album!)

Toen Lucky ongeveer 8 weken was heb ik hem meegebracht naar huis om verder met de hand groot te brengen. Hier zie je een foto van toen hij juist thuis was (schattig hé?);

En nou een foto van nu ongeveer;

En toch even een babyfotootje van Lucky? Ja hé! Komtie';

Lucky'tje was zo'n schatje. Kattoo was wel wat jaloers toen ik wat meer met Lucky bezig was, maar in tegenstelling tot Lucky gaat zij dat niet afreageren op Lucky, maar op mij. Ze is dan een beetje boos en wil niet komen. Maar als ik dan heel veel aandacht geef aan haar, is ze dat meteen vergeten. Lucky daarentegen als hij jaloers is (op Cali) dan werkt hij dat uit (op Cali). En naar mij toe is ie dan extra knuffeliger (of hoe zeg je dat )

Dus de liefde voor de grijsjes bleef duren, maar er kwam een nieuwe liefde bij.... De Ara. Nuja, dit was eigenlijk al altijd een liefde van me, maar nog nooit tot werkelijkheid geworden. Totdat er dus een jongeman zijn ara verloren had. Hij was weggevlogen en zat in een boom waar mijn moeders paarden zitten!

Dan heeft ze naar de persoon gebeld waar Lucky van kwam en die gaf raad hoe ze hem kon lokken. Maar even later belde zij terug om te zeggen dat ze ging komen. Dus dat was een hele eind rijden. Mijn moeder dus even naar huis. Maar dan als ze terugkeerde, was het daar heel stil. Ze kreeg te horen van de familie die daar woont, dat ze die ara hebben kunnen pakken en dat ze vlug waren weggereden! Nu we hebben het daar niet bij willen laten natuurlijk. Ondertussen was de echte eigenaar opgedaagd en heeft hij met zijn ouders, samen met mijn vader naar het huis van die dame gereden. We wisten ze natuurlijk wonen dankzij onze Lucky hé haha! Ze wilden hem natuurlijk niet meegeven, dus hebben ze hem maar meegenomen en vlug weggerend.

Later bleek deze Ara dan Polyoma te hebben. Heb ondertussen contact gehad met die jongeman en hem geholpen. Ook weet ie dat als ie vragen heeft, dat ie altijd mag bellen of sms'en. Ik heb die dame dan een mail gestuurd om dat te melden van het Polyomavirus. Zij zegt dat het niet van bij haar komt en dat de Ara niet bij haar vogels heeft gezeten! Maar dat is geen waar die ara zat gewoon in de woonkamer bij al de andere vogels, nouja, ik geloof mijn pa toch eerder dan zijzelf.... Nu goed...

Enkele weken later postte ik een advertentie op Kapaza dat ik graag een BG ara wil. Nog geen kwartier later een reactie!

Ik was erg geïnteresseerd, vond het alleen jammer dat hij zo jong weg moest, maar dan toch liever naar mij dan naar iemand die geen ervaring heeft, dacht ik zo? Hij is geboren op 20 juli 2008 en ik heb hem opgehaald op 20 augustus 2008.

Dit is de jongste foto dat ik heb van hem;

Deze is eventjes later;

En op leeftijd van 4 weken en 3 dagen (20 augustus 2008) heb ik hem dan opgehaald, zo zag hij er dan uit;

En ondertussen is hij al heel wat gegroeid. Hij is natuurlijk nog niet volgroeid, zeker niet, dat duurt nog even, maar hij ziet er toch al een rasechte Blauwgele Ara uit!

Verder hebben we nog enkele paarden, mijn moeder vangt paarden en pony's op die het niet zo goed hebben, om ze weer beter te maken. Da's haar ding! Ook hebben we nog 5 honden. Een Shar-Pei, een Jack Russell, een bruine Dobermann, een Duitse Herder en een Chihuahua! Ook hebben we nog hamsters, dwergkonijntjes, vissen, 2 grote roodwangsierschildpadden en ik denk dat dat alles is .

Maar mijn hobby en enige bezigheid, blijven mijn drie gaaien.

Ik hoop dat niemand moegelezen is na dit lange verhaal, ik heb waarschijnlijk driekwart bezig geweest!

Maar nu weten jullie een beetje wat ik doorstaan heb in de vogelwereld, en dit is dan nog de korte versie......

Groetjes, Tara