Hallo beste bezoeker,

Mijn naam is Edward Smit, getrouwd met Atini en woonachtig in Almere.

In 1993 ben ik op toevallig in het bezit gekomen van een agapornis,

popje genaamd Mindy. Zij was zeer tam en aanhankelijk.

Maar ja, 1 vogeltje is wel zielig dus een mannetje gekocht, genaamd Mork.

Gezellig hoor, lekker druk ook. Paar jaar later via een kennis nog

een vrouwtje erbij, genaamd Minou. Twee kooien, nestkastje en bingo ....

5 jongen !!!!!!

Wauw, das pas druk, maar leuk om mee te maken en onze interesse in vogels

was gewekt. Via een kweker kochten we een paartje Bruinoorparkieten,

Romeo en Julia. Helaas was dit geen succes. Popje was zeer luidruchtig

en dat in een flat.

Ondertussen leer en lees je steeds meer, dus eigenlijk was de keuze

voor een papegaai snel gemaakt. Beetje rondkijken, winkels en kwekers

bezoeken ( ook Dennis bezocht ) maar niets wat een goed gevoel gaf.

Tot we bij een winkel een Amazone tegenkwamen. Geen jonkie, maar

een heel oude, lieve geelvoorhoofd. Eigenaar zat in verzorgingstehuis

en mocht vogel niet meenemen. Wij behoorlijk in de buidel getast en

de vogel gekocht ...... Tot ons grote verdriet is ie na ongeveer

3 maanden letterlijk van zijn stok gevallen.

Onderzoek gaf de uitslag : adderverkalking, vermoedelijk was

de vogel ook al meer dan 50 jaar oud !!!!!

Maar we waren wel helemaal overtuigd dat er een nieuwe moest komen.

Eerst nog 2 verhuizingen ( van Ede naar Hoofddorp naar Almere )

Dan is het november 2003 en lopen toevallig bij Jumper Kiekenbosch

in Lelystad binnen. En wat zit daar ... een jonge geelvoorhoofd.

Tis best veel geld, maar je koopt 'm wel voor de rest van ons leven.

En hij trekt gelijk naar Atini toe, dus het is een mannetje ..... toch ?

We kopen hem en noemen hem Japiejo.

Zeer tam, aanhankelijk en nog mooi ook.

September 2006, we zijn op zoek naar een kameraad voor ons mannetje.

"Laten we wel zeker zijn en hem toch maar sexen via veren-dna"

Gelukkig maar, want hij bleek toch een zij te zijn. Oftewel, alle

vooroordelen over papegaaien zijn overboord gegaan.

Maar dit wetende moest het dus wel een ventje zijn als kameraad.

Als we weer een keer voer gaan halen bij "onze" winkel, zit er

toevallig een wat oudere geelvoorhoofd. Alleen is het nog niet gesext.

"Dat laat ik wel doen" zegt de eigenaar "en als het een mannetje is

dan is ie van jullie"

Nog geen week later ...... het is een mannetje en we noemen hem Vasco.

Gelukkig hebben we twee kooien, want stel dat ze elkaar niets vinden, hé.

Kooien naast elkaar de eerste dag, deurtjes open de tweede dag en

vanaf de derde dag niet meer uit elkaar te halen. Ik weet het loopt ook

wel eens anders, maar dit ging zeer makkelijk.

Paar jaar geleden een hele grote kooi gekocht, want ze willen ook weleens

apart zitten. En ivm eventuele aanschaf van een nestkast heb je de ruimte

wel nodig in een kooi.

En nu maar afwachten hoe het lopen zal. Het is nog een jong stel namelijk.

Wel heel spannend allemaal.