Mijn vaste voer bestaat uit pellets. Eerst Kaytee Exact, daarna Nutribird (maar dat at ik niet omdat het allemaal dezelfde bruine pellets zijn) en tegenwoordig Scenic (met verschillende kleurtjes!). Omdat ik erg van scharrelen houd gooit mijn mama steeds nadat ze mijn kooi verschoont heeft een handje pellets tussen de beukensnippers.

Wat betreft extraatjes wilde ik eerst alleen fruit zonder smaak en met veel sap. Ik was een lastige eter, het meeste lustte ik niet. Maar nu legt mijn mama regelmatig een lekker stukje fruit in mijn voerbakje en ben ik bereid het meeste wel te proberen. Als het op fruit aankomt hou ik vooral van zoete en sappige dingen. Banaan, mango en peer zijn mijn favoriete fruit.

Ik krijg iedere dag een stukje trosgierst te snoepen. Mama draait het in een stukje bruin papier en bindt het aan de tralies vast zodat ik ervoor moet werken. Foerageren heeft dat geloof ik.

Als speciale traktatie krijg ik van pitten, vooral zonnebloempitten en pijnboompitten. Pijnboompitten vind ik het allerlekkerste! Maar ik mag ze niet te vaak omdat mam denkt dat ik dan een "dik klein vogeltje" wordt.

Ik eet nieuwe dingen niet graag uit de hand. Ik heb liever dat ze ergens worden neergelegd zodat ik er rustig naar kan kijken en aan kan ruiken voor ik beslis of ik het wil eten.

Ik krijg binnenkort een nieuwe kooi van 46,5 x 87 cm oppervlakte en 74,5 cm hoog.

Omdat ik bij voorkeur toch zo hoog mogelijk in de kooi zit, of beneden op de grond aan het scharrelen ben, denkt mama dat ik meer plezier heb aan een kooi met veel oppervlakte dan met veel hoogte. Daarom heeft ze speciaal een kooi met zoveel mogelijk breedte voor me gezocht.

Ik ben een echte man. Ik hou van slopen, eten en vechten. En ik ben bezitterig. Alles wat ik zie is van MIJ! Ik doe altijd heel dapper en stoer, maar eigenlijk heb ik een heel klein gouden hartje. Dat vind mijn mama een van de liefste dingen aan mij.

Soms ga ik bij mijn mama's ouders logeren. Zij hebben een kat die denkt dat hij de kamer kan insluipen als ik er ben. Nou niet dus! Ik bescherm de mensen die bij me zijn en waarschuw ze luidkeels iedere keer als de kat bij ze in de buurt komt. Wat ik niet snap is dat ze daar helemaal niet zo blij mee lijken. Rare mensen, wie wilt er nou een kat op schoot?

Ik waarschuw mijn mensen ook tegen onzichtbare ninja's. Volgens mij zien mensen die niet. Gelukkig zie ik ze wel en als ik ze zie sla ik alarm. Mijn mama zucht dan en zegt "zie je nu alweer ninja's?" Dat geeft voor mij aan dat ik mijn werk goed doe. Geen katten of ninja's in mijn huis!

Waar ik ook voor waarschuw, is vervelende mensen. Alleen snapt mijn mama dat niet altijd. Ze had een keer nieuwe vrienden uitgenodigd. Ik zag ze en wist meteen dat deze mensen qua karakter niet bij mijn mama passen. Dus ik sloeg alarm! Nou, mijn mama snapte niet waar ik zo over kabaalde en dacht dat het weer aan de ninja's lag. Maar ik gaf niet op en bleef alarm slaan iedere keer als ik ze zag. Na een tijdje kwamen die mensen niet meer en zei mama tegen me "je had toch gelijk he." Volgens mijn mama heb ik mensenkennis.

Ik heb een hele lade vol met speelgoed! Mijn mama wisselt mijn speeltjes af zodat ik er niet op uitgekeken raak. Maar ik heb duidelijk mijn favorieten.

Mijn lievelingsspeeltje zijn acryl ringen. Daar hangt een blauw belletje onder en dat is mijn nemesis. Daar heb ik altijd ruzie mee! Dat is zijn eigen schuld, had hij maar niet zo blauw moeten zijn. Rood is een veel mooiere kleur.

Ik ben ook erg gek op mijn spiegeltjes. Mijn mama koopt zoveel mogelijk speeltjes met spiegeltjes omdat ze weet dat ik daarvan houd, dus ik heb er veel. Ik vind het prettig om ernaast te zitten als ik slaap.

Ik heb ook nog een vriendinnetje in mijn kooi hangen. Zij heeft haar eigen huisje en daar kijkt ze uit met haar hoofdje. Ik probeer haar wel eens over te halen helemaal eruit te komen, maar dat heeft ze nog niet gedaan.

Wat ik niet gebruik is mijn birdybed. Ik vind het wel fijn om een donker plekje te hebben om in te slapen, maar dat bedje gebruik ik niet. Mama denkt dat het misschien op de verkeerde plek hangt. Als de nieuwe kooi er is gaat ze kijken of ze het birdybed op een andere manier kan ophangen.

Ik vind het leuk om geluiden te imiteren (bijvoorbeeld het brandalarm, erg leuk om de reactie van de mensen te zien als ze dat horen) en heb een breed scala aan geluidjes. Ik spreek niet, maar dat is ook niet nodig: mijn mama snapt ook zo mijn geluidjes wel.

Ik heb een kirrend geluid dat ik maak als ik eten of een schone kooi krijg, mama noemt dat mijn "bedankt!" geluidje. Als ik ergens enthousiast over ben maak ik een hoog belletjes geluid, het klinkt een beetje als een telefoon die afgaat. En als ik wil vertellen wat me nu weer is overkomen ga ik kwetteren.

Vroeger schreeuwde ik nog wel eens als iets me niet beviel. Maar mijn mama loopt steeds weg als ik dat doe en dan zit ik helemaal alleen. Dus tegenwoordig doe ik het niet meer, tenzij ik echt erg schrik.

Ik ben af en toe wat pesterig en jaag mijn mama schrik aan. Zo was er de keer dat ik mezelf rood verfde met mijn pellets waarna mama dacht dat ik onder het bloed zat. Of dat ik letterlijk omviel bij de dierenarts en een nacht in de zuurstofkooi moest blijven, waarna mijn mama in tranen naar huis ging en ze na 10 minuten een telefoontje kreeg dat ik weer helemaal fit was.

Maar mijn grootste verdienste is dat dankzij mij mijn mama, die van nature een "kattenpersoon" is, een vogelpersoon is geworden.