Het allerlekkerste vind ik appel met eivoer erdoorheen. Verder lust ik altijd eigenlijk alles wat mijn baasje lekker vind, alleen krijg ik niet altijd alles, omdat sommige dingen niet zo goed zijn voor me.

Ik heb samen met Luna een heel grote papegaaienvilla, waar we heel veel speeltjes in hebben.

Heel lief voor mannen, vrouwen vind ik niks en dat laat ik ook heel duidelijk merken. Voor mijn baasje ben ik super lief, maar als ik iets niet wil laat ik het heel duidelijk merken.

Teveel om op te noemen en ik krijg ook regelmatig iets nieuws in de kooi, ik moet wel altijd even wennen aan nieuwe dingen, maar als ik dan zie dat Luna er gewoon mee speelt zonder problemen, dan durf ik ook wel naar een paar dagen.

Verder hangt er een houten trapje onder in mijn kooi, wat ik regelmatig heel vakkundig zit te slopen, totdat het op de bodem valt, het baasje maakt het dan weer en hangt hem weer terug of soms is zelfs een heel nieuw trapje nodig.

Ik zeg mijn naam op verschillende manier, meestal gewoon Maikel, maar soms roep ik ook heel hard Maikeltjeeeeee....

Als ik iets ondeugens aan het doen, waarvan ik weet dat het niet mag, zeg ik altijd zachtjes "pas op he".

Ook zeg ik vaak "Kom esss" of "Kom maar" en daarna maak ik dan een kloppend geluid, alsof er iemand op een deur klopt. Ook kan ik heel hard lachen.  Ik kan nog veel meer woordjes en geluidjes.

Ik ben in 1992 geboren, maar ik weet niet precies op welke datum. Ik ben door mijn baasje gekocht op een adres, waar ik samen met nog een hele hoop andere papegaaien in de schuur moest staan, hier was het vrouwtje heel panisch als ik rond vloog in de kamer, waardoor ik ook in de schuur moest met mijn ronde kooi. Hierdoor heb ik ook een hekel aan vrouwen gekregen en ben ik heel boos op kranten en handdoeken, omdat ik daar waarschijnlijk vroeger mee geslagen ben of althans dat denkt mijn baasje.

Behalve het trapje in mijn kooi en 1 keer de draad van de lamp in de kamer, heb ik nog nooit iets kapot gemaakt in het huis.

Helaas is Maikel zeer plotseling overleden op dinsdag 1 november 2011.
Heel de dag was er nog niks aan de hand tot hij om vijf uur ineens heel zwaar zat te ademen boven op zijn kooi. We zijn toen nog met hem naar de dierenarts gereden waar hij helaas op de behandeltafel is gestorven. Hij was super super lief en ik (zijn beste maatje) zal hem nooit vergeten.

Ik had hem in mijn handen toen hij stierf hij keek me aan wilde aan mijn vinger knabbelen, maar toen ging er weer iets mis hij verkrampte ik kreeg zijn snavel niet meer open (en los van mijn vinger) en zijn pootjes grepen zich vast aan mijn trui. Toen ik hem uiteindelijk terug op de tafel van de dierenarts zetten hield hij zijn pootjes gewoon dichtgeknepen en ik denk dus dat hij in mijn handen is gestorven, het laatste wat hij heeft gezien, gevoeld en gehoord ben ik, zijn  beste maatje waarop hij zo gefocussed was, ik was zijn alles en hij van mij. Dat kan zelf de dood ons niet afnemen.