Het is zo verwonderlijk hè? hersens? Ik maak bij lange na niet mee wat mensen zoals kadoes meemaken maar op mijn werk gaan wij als griffiers wel eens met de rechters mee naar mensen (thuis en in verpleeginrichtingen) die gedwongen opgenomen moeten worden. (BOPZ opnames zijn Bijzondere opname's psychiatrische patiënten). Dat zijn vaak hartverscheurende taferelen omdat het vooral bij dementerende mensen voor de familie ook heel moeilijk is om ze te laten gaan.
Je hoort dan de verhalen van hoe die mensen soms meer dan vijftig jaar samen hebben geleefd en nu ineens met een compleet ander mens in huis zitten. Vaak een gevarl voor zichzelf en de samenleving en daardoor helaas niet meer te verzorgen thuis.
En het is inderdaad verbazingwekkend om te zien dat vredelievende mensen ineens ontzettend agressief kunnen zijn en godsdienstige mensen ineens zoals Daphne al zegt ontzettend kunnen vloeken en een taal kunnen uitslaan waarvan de partner gedurende vijftig jaar echt niet geweten heeft dat haar geliefde dat in huis had .
Maar eerlijk is eerlijk het is zoals kadoes zegt soms ook heel grappig. Zo kwam ik eens bij een man wiens grote liefde de stad Vlissingen was. Heel zijn leven had hij tegen een ieder die hij kende hoog opgegeven van "zijn stad". Zo had hij hard gewerkt en nog vele gelukkige jaren gekend in een prachtig appartement aan de boulevard.
Toen wij daar waren keek hij minachtend naar buiten en riep heel hard: "EN MOET JE ZIEN IN WAT VOOR GAT ZE MIJ NU WEER GEDUMPT HEBBEN".
Haha tsja, daar moet je toch om lachen
De schoonmoeder van mijn vader (nee, niet mijn oma ) zat oplaatst met de chipitos in haar neus en een uitgeknipt poppetje dat haar vriend was te feesten. En echt waar, ze vond t juist heerlijk als mensen dan lachten. Dat knipselmmannetje was haar grote liefde en na een vrij serieus leven was ze ineens de grootste grappenmaker
Woensdag 7 December 2005 2:38 pm
Patricia Kamikaze piloot
Geregistreerd op: 4-9-2005
Berichten: 6086
hahaha zo verwonderlijk om te zien dan hè? Ik heb eens een programma gezien op discovery over dit soort dingen. En vooral over hoe weinig wij nog weten over de werking van de hersenen. Wat werkt er op zo'n moment niet meer en wat gaat er juist dan pas werken? Wat heerlijk voor je "niet-oma" om dan toch nog een grote liefde te vinden, daar wordt je vanzelf wel vrolijk van
Als je er maar 1 keer zover in zit valt t denk ik wel weer mee . Maar t moment dat je weet dat je meer en meer dingen gaat vergeten...steeds de draad kwijtraakt ed Dat moet toch vreselijk zijn...ook voor de familie
Woensdag 7 December 2005 10:17 pm
Patricia Kamikaze piloot
Geregistreerd op: 4-9-2005
Berichten: 6086
ja dat is ook vreselijk en het is wel zo dat de "grappige" momenten die wij meemaken echt in de minderheid zijn hoor. Daarom onthouden we ze ook zo goed denk ik . Maar humor is wat de mensheid op de been houdt denk ik dan maar hè
vaak is het moeilijker voor de familie dan voor de patient zelf.
In het begin is het moeilijk voor de patient. Maar als ze in een verder gevordert stadium zitten(zoals met een uitgeknipt poppetje feesten) hebben de mensen er zelf vaak geen weet meer van. Die leven van dag tot dag os zelfs van uur tot uur. Genieten van kleine dingen zoals een knuffel of een koekje bij de koffie.
Het is alleen voor de familie vaak erg, je zou 50 njaar getrouwd zijn en je partner herkent je niet meer. pfff dat is niet niets hoor.
Maar vaak zie je toch dat die partners er heel goed mee omgaan en hebben veel steun aan familie van mede patienten.
Donderdag 8 December 2005 6:37 pm
Fladder naar forum:
Ga naar Pagina Vorige1, 2
Tijden zijn in GMT + 1 uur. Het is nu Maandag 28 Mei 2012 1:22 pm
.
) zat oplaatst met de chipitos in haar neus en een uitgeknipt poppetje dat haar vriend was te feesten. 
Dat moet toch vreselijk zijn...ook voor de familie